”Ik weet van mijn afdeling psychiatrie dat mensen in de war raken. Ze vertellen dat er grote psychische schade is.” Dat zegt Jos Aartsen, voorzitter van de raad van bestuur van het UMCG in het Nieuwsblad van het Noorden. Volgens hem neemt de landelijke politiek de ellende rond de gaswinning en de aardbevingen lang niet serieus genoeg. De schadeafhandeling is beneden alle peil.
Hij ergert zich aan de halfslachtige manier waarop Haagse beleidsmakers de problemen aanpakken. ”De bouwkundige versterking laat veel te lang op zich wachten. De schade-afhandeling is niet onafhankelijk en de gaswinning gaat maar langzaam omlaag. Ik merk dat de woede steeds groter wordt.”
Aartsen verwijst naar het debat van politieke kopstukken in Groningen. „De lijsttrekkers vielen bijna over elkaar heen om het gasdebat los te trekken. Sybrand Buma (CDA) zei letterlijk dat de gaskraan al lang dicht was geweest als de gasbel onder Den Haag had gezeten.”
Eenmaal terug lijken ze Groningen vergeten en gaan de politici over tot de orde van de dag, zo stelt bestuursvoorzitter. „Je hoort er niets meer over. Ze voeren formatiebesprekingen voor een nieuw kabinet. Dan weet je dat een kwestie als deze er door kan slippen.”
Enkele jaren geleden was Aartsen voorzitter van de commissie Bijzondere Situaties. Die commissie kwam op voor schrijnende gevallen. „We hebben Kamerleden laten zien in welke deplorabele staat mensen wonen en wat voor grote impact dat op hen heeft. We hebben 150 situaties aangepakt, maar dat is het topje van de ijsberg. Het is geen stijl dat de staat jarenlang de revenuen van de gaswinning incasseert, maar de Groningers aan hun lot overlaat.”
Hij stelt dat de landelijke politiek niet moet uitblinken in loze beloften. „Het komt er nu opaan. De onderhandelaars die voor hun partij werken aan een nieuwe regering, zitten bij elkaar. Er moet nu druk worden gezet. De gaskraan moet verder dicht. Als Den Haag dit probleem niet serieus adresseert, wordt dit bestuurlijk onbeheersbaar. Dan lopen de frustraties zo hoog op dat mensen de barricades op gaan.”
Aartsen noemt de uitkoopregeling een voorbeeld van trage uitwerking. „De Tweede Kamer wil dat een dergelijke regeling er komt, maar het duurt te lang. Er moet echt wat gebeuren om bij de mensen in het gebied het geloof in rechtvaardigheid terug te krijgen.”
Van de 14.000 UMCG-werknemers wonen 3000 in het bevingsgebied. „En dan heb ik het nog niet eens over de patiënten. Medewerkers die mij aanschieten willen van alles, maar er gebeurt niets. ”Ik weet van mijn afdeling psychiatrie dat mensen in de war raken. Ze vertellen dat er grote psychische schade is.”
Bron: Dagblad van het Noorden
