Januari 2011 liet mijn dochter weten dat ze zich wilde laten opnemen, haar medicijnen afbouwen en daarna begeleid gaan wonen.
We maken een afspraak bij de ggz, daar deelt ze haar plannen. Op haar verzoek hebben wij haar flat leeggeruimd en veel zaken voor haar geregeld. Daarna heeft ze enkele maanden thuis gewoond, tot aan haar opname. Er is contact met RIBW en er wordt woonruimte toegewezen. Na de opname gaat ze begeleid wonen.
Ze start een nieuw medicijn, een zeer lage dosis. Na enkele weken verandert haar gedrag sterk.
Augustus 2011 was ze de laatste keer thuis.
September 2011 vragen we gesprek met begeleidster.
Vanaf oktober 2011 is er nog sporadisch telefonisch contact, waarbij ze aangaf geen bezoek te willen en wij mochten geen contact hebben met de begeleiding.
Meerdere keren geprobeerd informatie te krijgen over de situatie, maar vanwege privacy redenen zonder resultaat.
We geven aan dat ze mogelijk psychotisch is als gevolg van de lage dosering medicatie, of dat deze zelfs totaal niet aanslaan.
Eerder hebben we ook meegemaakt dat er geen contact mogelijk was wanneer ze psychotisch was.
Na bezoek aan het kantoor van de RIBW krijgen we af en toe gesprekken. Hierbij zeggen wij wat wij vinden van de medicatie, hier wordt niets mee gedaan. In oktober 2014 gaat het erg slecht met haar en worden de medicijnen opgehoogd! Op 24 december telefoneert ze en vraagt of ik op bezoek wil komen. De begeleidster vraagt zich af of dit mogelijk toch door de verhoging van de medicijnen komt. Kort daarna krijgt ze te horen dat ze moet verhuizen. Dit komt erg hard aan, ze raakt weer totaal van streek. In 2015 verhuist ze, tegen haar zin. Januari 2016 treffen we haar in een supermarkt, ze zegt gedag en geeft een hand, we komen niet tot een gesprek. Daarna heb ik weer gevraagd om bemiddeling om contact te krijgen, dit zou worden onderzocht.
De volgende jaren is er veel verloop bij de medewerkers van RIBW, de een is bereid te spreken met familie, de andere niet, die is bang het vertrouwen te verliezen van cliënte.
De laatste jaren heb ik regelmatig contact met de zorgcoördinator RIBW. De situatie is inmiddels dusdanig verslechtert dat ze nog zelden buiten komt, geen contacten heeft en altijd op haar kamer verblijft. Alleen contact met begeleiding en SPV. Of er ooit gesproken wordt over familie en mogelijk herstel van contact is niet duidelijk. We weten niet hoe het behandelplan is en of er stimulatie is tot dagbesteding. Bij RIBW was bekend hoe intensief het contact voorheen was. Met onze jarenlange ervaring werd niets gedaan.
Nadat mijn dochter beschermd ging wonen hebben wij nimmer een SPV-er noch een psychiater gesproken.
Deze handelwijze is mede oorzaak dat er nog steeds geen contact is. In de afgelopen dertien jaar is mijn dochter continu psychotisch geweest met dit resultaat.
Vorig jaar is mijn man geheel plotseling overleden. Bij het afscheid van haar vader is ze niet aanwezig geweest.
Een wanhopige moeder.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
