Het is al avond als Mirre de deur van de praktijk weer van het slot haalt. Haar hand beeft licht merkt ze op. Het terrein dat achter het ziekenhuis van een kleine provinciestad ligt, is inmiddels verlaten. Behalve het felle tl-licht in de hal is het overal donker. Mirre voelt zich kwetsbaar.
Het wachten is op de ouders van haar client Bender. Drukbezette mensen. Als je kind al zo lang suïcidaal is, dan kun je je eigen leven niet ‘on hold’ blijven zetten. Mirre had er begrip voor en ging akkoord met hun verzoek voor een gesprek buiten kantoortijden. Nu het zover was, begon ze te twijfelen. Deed ze hier wel goed aan?
De moeder van Bender belde regelmatig naar de poli. “Mirre, Bender is al 48 uren spoorloos, de politie doorzoekt het bos met speurhonden. We zijn zo bang, straks hangt hij daar ergens aan een boom.”
De laatste keer waren zijn ouders kwaad geweest op haar. “Waarom heb je het intensieve thuisteam nou weer ingeschakeld? Iedere dag een andere hulpverlener. Dat werkt niet voor Bender, die klapt alleen maar dicht. Waarom begrijp je niet dat hij hier alleen maar slechter van wordt?”
‘Bender klapt net zo goed bij mij dicht,’ had ze gedacht. ‘Misschien kan ik hem ook niet verder helpen’. Maar ze zweeg. Je kunt mensen die wanhopig zijn niet van het kastje naar de muur blijven sturen. Zij zou er echt voor Bender zijn nam ze zich voor.
Ondertussen had ze binnen het team van de ggz-poli wel om hulp gevraagd:
De goedlachse psychiater van de praktijk wuifde al haar zorgen weg. “Meisje, je laat je weer helemaal om de vinger winden van dit systeem,” had hij gezegd.
Tijdens intervisie hadden haar kritische vakgenoten geopperd om de diagnostiek opnieuw te doen. Is er geen sprake van autisme?
De verpleegkundige stelde voor om het negatieve gedrag te negeren.
Collega’s drukten haar op het hart om professionele afstand te houden.
---
De goed bedoelde raad begon haar te duizelen.
Hoe kom je verder met iemand die voornamelijk zwijgt? En toch, hij kwam trouw. Iedere week zaten ze tegenover elkaar en werden algemene zaken besproken. Zodra het persoonlijk werd zweeg hij. Zijn ogen spraken echter boekdelen en verraden zijn kwaadheid. Soms zo overtuigend dat Mirre het opgaf om door te vragen. Dat haatte ze van zichzelf. Die neiging om te wijken voor iedere vorm van agressie.
Morgen weer een nieuwe kans. Dan zou ze doorzetten. Ze zou hem confronteren met zijn gedrag, waarmee hij alles kon saboteren. Geen ruimte meer voor escape. Psychotherapie is een kwestie van doordringen tot de kwetsbaarheid.
Met lichte ergernis controleert Mirre de tijd. Het is half zeven. De ouders van Bender zijn ruim een half uur te laat. Mirre voelt zich gebruikt. Haar spanning voor deze afspraak zet zich om in boosheid. Ze belt het nummer van vader en daarna van moeder. Zelfs Bender probeert ze nog via zijn mobiel. Niemand antwoordt.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
