“Je hebt jezelf dus gesneden?”, vraagt één van de twee politieagenten voor de derde keer aan het 15-jarige meisje tegenover hen. Het is midden in de winter en midden in de nacht. Dat 15-jarige meisje was ik. Dit keer echt te ver gegaan en mezelf zo diep gesneden dat de wond niet stopte met bloeden. Alcohol, wiet en de afwezigheid van een volwassene hielpen daar vast niet bij. Mijn vrienden en ik logeerden stiekem in een scoutinghuisje. Om het weekend te overbruggen, had ik me dieper gesneden dan normaal. Niet voorzien dat dit kon gebeuren. Na hun vragenvuur, wezen de politieagenten in de richting achter hen en vertelden dat het ziekenhuis ongeveer dertig minuten fietsen was. Daarna reden ze weer weg.
Dit is voor mij een dieptepunt en een kantelpunt geweest. Dit is de rand van mijn afgrond waar ik even met mijn tenen overheen heb gestaan. Ik wist dat ik over de rand zou vallen als ik daar veel langer zou blijven, dus besloot ik een stap terug te doen. Als het zo donker is, kan ieder lichtpunt als vuurtoren fungeren. Zo werd voor mij ook een nieuw licht aan de horizon zichtbaar. Anderen de hulp kunnen bieden die ik zelf zo hard nodig had. Hulp zoals mijn psycholoog mij destijds kon bieden. Zonder hulp was ik er nu misschien niet meer geweest. Dat gaf mij kracht om mijn koers bij te sturen.
Mijn ontwikkeling tot psycholoog en mijn persoonlijke ontwikkeling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden geraakt. Jarenlang verdiepte ik me in alle universele ruimtes van de menselijke psyche, evenals de specifieke ruimtes van mezelf. Zo heb ik, ook bij mezelf, de kleurrijke ruimtes van ADHD ontdekt. De donkere paden van trauma en depressie. De ruimtes waar, door rouw gedreven, alle plafonds zijn verlaagd. Alsook de zonverlichte ruimtes vol liefde en levensvreugde. Waar ik ga, loopt mijn innerlijke criticus met mij mee. Dergelijke kamers heb ik ook samen met cliënten mogen ontdekken. Onderzoeken wat er in hun eigen psyche huist. Aanvankelijk beseffen zij zich vaak niet dat ik ook mijn eigen mentale ruimtes heb. Dit levert mooie momenten op in mijn werk. Mijn eigen ervaringen en de zichtbare littekens op mijn arm, dragen er vaak aan bij dat cliënten zich minder gek of alleen voelen. Openheid genereert ook openheid. In dit moment ontstaat medemenselijkheid. We zijn allemaal ook maar mensen en worstelen dus allemaal. Gecombineerd met mijn professionele rol als psycholoog hoop ik hiermee écht een verschil te kunnen maken voor mensen en voor de ontwikkelingen in de ggz.
Als ik mij nu, zeventien jaar na die koude winternacht, weer richting de afgrond beweeg en de lucht weer donker kleurt, dan is dit het licht aan mijn horizon om mijn koers weer bij te sturen. Mezelf én anderen leren niet bang te zijn om af en toe in die afgrond te kijken, weer een stap terug doen en onze koers weer bijstellen. We hebben dat allemaal te doen. De lucht kleurt dan vanzelf weer lichter.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
