De foto’s aan de muur van Floor laten een heel andere kant zien van de vrouw waarbij ik nu op bezoek ben. Ik zie erop een breed lachende vrouw, gebruind door de zon, met een rugzak en een berg op de achtergrond. En dan is er nog die foto waarop ze midden in een groep vriendinnen staat, allemaal met zo’n gek zwart afstudeerpetje. Wat een verschil met wie Floor nu is... Met karakteriserende haperende en stotterende manier van praten komt ze nu hulpeloos en klein over. Waar is haar zelfvertrouwen gebleven?
”Ja, ik heb het gehoord, Floor. Anna vertelde me over je vakantieplannen”, antwoord ik op haar net gestelde vraag. Floor is een cliënt van de zorginstelling waar ik werk en waar ik vaak langskom voor een praatje, een spelletje of een klusje. ”Anna maakt zich zorgen dat je niet voor jezelf kunt zorgen, vooral gezien je eerdere ervaringen met vakanties.” Haar eerdere vakanties liepen uit op paniekaanvallen, waardoor Anna, haar persoonlijk begeleidster, het haar nu min of meer verbiedt om nog een keer te gaan.
Floor zucht diep. ”Maar ik wil zo graag op vakantie! Ik kan hier geen kant meer op. Kijk naar mijn leven. Mijn vriendinnen kopen huizen, krijgen mannen en baby’s, en mijn leven staat al zes jaar stil...”
Haar woorden raken me diep. Na haar afstuderen ging het mis en raakte ze naast zichzelf ook haar leventje kwijt. ”Weet je, Floor, jij bent de enige die beslissingen kan maken over je leven. Jij weet als enige wat het beste voor jezelf is, niet de ander!” Ik strijk met deze woorden vast tegen de haren in van Anna, maar goed...
Floor kijkt me aandachtig aan, haar gezicht een mengeling van ongeloof en hoop. ”Echt? Kan dat? Wat als het misgaat?”
Ik haal mijn schouders op. ”Soms moet je gewoon dingen doen in het leven, ook als je niet zeker weet of het wel goed gaat. Als je wilt gaan, dan steun ik je” Dat gaat mijn team vast niet leuk vinden, maar ach... dat merk ik dan wel weer.
Floors gezicht ontspant een beetje, en ik zie voor het eerst sinds weken weer een sprankje hoop in haar ogen.
Mijn eigen herstelproces was niet anders gegaan; met vallen en opstaan. Ik wilde naar Berlijn om vrienden te bezoeken die ik tijdens een eerdere vakantie had ontmoet. Iedereen raadde het af, behalve één begeleider die zei: ”Ga gewoon, het zal je een schat aan ervaringen opleveren.” En die reis bleek inderdaad cruciaal voor mijn persoonlijke groei waardoor ik uiteindelijk de vrijheid voor herstel vond die ik nodig had.
Als ik de deur uitloop hoor ik Floor een deuntje fluiten. Ik herken de melodie: Its my life van Bon Jovi. Op de gang zing ik zachtjes het liedje mee: “My heart is like the open highway. Like Frankie said: I did it my way. I just want to live while I’m alive. It’s my life!!!”
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
