De spotlight op mentale problemen, maar op zo’n manier dat je er beter uitkomt. Leendert Douma recenseert het album Everythinglessness van Alexander Wolfe.
Het heeft ongeveer zes jaar geduurd voordat Alexander Wolfe met zijn vijfde album op de proppen kwam. De singer-songwriter uit het Engelse Cambridge raakte in een mentale crisis en moest worden opgenomen in een kliniek. Daar begon hij te reflecteren op het begrip masculiniteit en de rol van jongens en jonge mannen in de maatschappij van vandaag. Hij schreef er songs die terecht zijn gekomen op het bijzondere album Everythinglessness.
Het is een plaat waarvoor je de tijd moet nemen, eentje die beslist niet geschikt is voor de vluchtigheid van Spotify en al helemaal niet voor de shuffle-functie. Je moet Everythinglessness luisteren van begin tot eind, inclusief de Prelude en de verschillende ‘interludes’. Wolfe maakte geen conceptplaat of rond verhaal, maar de veertien songs vormen één geheel. Thematisch loopt er een lijn tussen de gespiegelde nummers The Toughening en The Softening. In het eerste leer je om stoer en sterk te zijn (“You mustn’t let your mother hear you cry”) en in het laatste zie je juist hoe je je emoties mag tonen (“I want to cry on the shoulders of the people I love”). Het meest duidelijk is Alexander Wolfe in het nummer Talk. Praat erover als je mentale problemen hebt. Of in Wolfe’s woorden: “I don’t know what to tell you man, all I know is what you’ve got to do is talk!” Een open deur, misschien, maar de opwekkende, troostende manier waarop hij dit zingt maakt het een hoopvol lied. Eigenlijk geldt dat voor de hele trits van veertien songs. Je hoort er telkens iets medemenselijks of iets therapeutisch in.
Maar soms gaat het door merg en been, bijvoorbeeld als je door de ogen van Wolfe een dierbare langzaam ziet heengaan in het ijzingwekkende Her Final Breath. Het is vijf minuten en zestien seconden puur en intiem verdriet. En een nummer als Please Don’t Tell My Mother klinkt als het zwartste moment van wanhoop, als er geen uitweg meer mogelijk lijkt. Gelukkig wordt het gevolgd door Signs Of Life over een ontmoeting met een gelijkgestemd mens, zoveel beter dan drugs of antidepressiva. “Let’s get out of here”, zingt Wolfe als er een voorzichtige dansbeat start.
De muziek is werkelijk prachtig. Alexander Wolfe heeft een wat lichte stem, maar kan heel soulful zingen, en met de intensiteit van een – pak ‘m beet – Bruce Springsteen of Johnny Cash. De sfeer in de nummers heeft iets sombers, regenachtigs zoals Engelse bands als The Blue Nile die goed kunnen neerzetten. En er is continu een associatie met het werk van Kate Bush. Net als zij gebruikt Alexander Wolfe subtiele samples en stukken omgevingsgeluid in zijn muziek. Je hoort een kerkkoor voorbijkomen, maar ook antwoordapparaten, gefluisterde conversaties, ademen en zuchten of geluiden uit de natuur. Alles bruist en tintelt. Daardoor is het of Everythinglessness midden in het leven staat en dat is mooi.
Neem de tijd voor deze plaat. Het gebeurt niet vaak dat je iets zo intiems, open en weldadigs hoort. Alexander Wolfe zet de spotlight op mentale problemen, maar op zo’n manier dat je er hoe dan ook beter uitkomt.
Beluister Everythinglessness van Alexander Wolfe hier (Spotify)
-
Lees ook:
Ironisch over identiteit en mentale problemen (over Andy Blade)
De meest therapeutische band van de britpop-scene(over Suede)
Donker, depressief en bloedmooi (over Ethel Cain)
Lees ook andere artikelen over muziek en mentale gezondheid
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
