Je komt bij de dokter, bij de psychiater, de psycholoog. Je legt je verhaal neer, je vraagt of kijkt vragend en er volgt een antwoord. Een advies, een medicijn - zo gaat dat toch?
Een tijdje terug maakte ik het anders mee. Na veel stress en enig liefdesverdriet sliep ik slecht. Wilde ook wat meer rust. Mijn doel stond vast: ik zou naar de huisarts gaan, om een verwijzing vragen en mogelijk een hogere dosis kalmeringsmiddelen.
Alles voor je rust. Te weinig slaap is killing.
De huisarts bleek een vervanger. Menigeen heeft moeite daarmee (‘die kent me niet’), ik vind het juist oké. Hopelijk heeft die persoon wel een verfrissende blik.
Ik deed mijn verhaal. Mijn geschiedenis van depressies en angsten. Van soms slaapgebrek en de laatste jaren veel moeite met slapen. Van de recente problemen. De arts luisterde en zei na mijn verhaal:
“Wat heb je er al aan gedaan?”
Kijk, dat is nog eens wat anders dan advies geven!
Ik: “Meer ritme. Ehm, eerder naar bed, maar moet oppassen dat ik niet uit angst al om acht uur in bed ga liggen. Eh, schermen uit laat. Soms meditatie- en mindfulness-oefeningen. Ik doe mijn best maar ik merk geen groot verschil.”
Hij: “Wat BEN je nog van plan aan je slaapprobleem te doen?”
Ik wist het even niet. Ja, beetje daarmee doorgaan, misschien minder schrijven? Ik zei: “Eh, ja, daarom kwam ik naar jou toe.”
Ik ben een groot voorstander van de autoriteit van de arts boven de patiënt. De arts weet als het goed is veel meer dan wij. Hij mag ook meer: medicatie en behandelingen voorschrijven. Maar juist doordat hij mij zo gelijkwaardig behandelde, zag ik hem als een extra autoriteit. Van slaap- en samenhangende problematiek weet hij meer, maar hij liet zich informeren.
Hij stelde een aantal dingen voor. Een mindfulness-app, toevallig eentje die ik al eens een weekje gebruikt had. Nog meer het benadrukken van slaaphygiëne. Een lichte verhoging van de middelen - inmiddels bouw ik alweer af.
Dat een arts direct na het voorleggen van een medisch, geestelijk probleem tips geeft of medicijnen voorschrijft, is lang niet altijd erg. Zelfs prima.
Toch maakte de methode die M. op mij toepaste meer indruk. Die lijkt misschien gemakkelijk, maar is heel moeilijk, omdat je de onmiddellijke neiging tot oordelen en helpen moet onderdrukken.
Door zijn benadering voelde ik me extra gemotiveerd. Ik voelde me gehoord.
Dat helpt pas echt.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
