Vals fluiten: Vroeg in de ochtend werd ik wakker in de kamer waar ik samen met mijn tweelingzus sliep. We moesten opstaan en zodra we de deur openden wisten we: ojee het is weer zover! De spanning was voelbaar, we hoorden mijn vader fluiten, mijn moeder was nergens te bekennen. Het fluiten was voor ons het signaal dat er weer eens ruzie was. Snel aankleden en naar beneden. Mijn vader was al weg naar kantoor. Alles stond op de ontbijttafel met op de grond een aantal borden. In scherven. Mijn moeder was terug naar bed en we hoopten dat ze daar zou blijven. Snel gingen we aan de slag, opruimen die boel, stofzuigen en de hond uitlaten. Toen vlug naar school in de hoop dat de bui overgewaaid zou zijn als we thuiskwamen.
Dit is al heel lang geleden, maar de ruzies, spanningen en onuitgesproken conflicten hebben een onuitwisbaar effect gehad op mijn verdere leven. Het is mijn tweede natuur geworden om op spanningen te reageren door deze te vermijden en te proberen te doen wat “het beste” leek. “
Onze vragen aan GGZ-professionals
Met welke situatie hebben jullie meer te maken? Welke verschillen en welke overeenkomsten zijn er bij jullie cliënten waarneembaar als je onderstaande situaties met elkaar vergelijkt?
1 - Cliënten die in de knoop zijn geraakt omdat zij als kind opgroeide in een gezin waar spanning dagelijks voelbaar was en waar relatietherapie en scheiden een taboe was, zoals in bovenstaand verhaal?
Of:
2 - Cliënten die in de knoop zijn geraakt door de (vecht)scheiding van hun ouders?
Twee artikelen:
Echtscheiden? Nee, bel de hulplijn
Annette Teunissen
