Lezersvraag: doorvechten of scheiden?

Vals fluiten: Vroeg in de ochtend werd ik wakker in de kamer waar ik samen met mijn tweelingzus sliep. We moesten opstaan en zodra we de deur openden wisten we: ojee het is weer zover! De spanning was voelbaar, we hoorden mijn vader fluiten, mijn moeder was nergens te bekennen. Het fluiten was voor ons het signaal dat er weer eens ruzie was. Snel aankleden en naar beneden. Mijn vader was al weg naar kantoor. Alles stond op de ontbijttafel met op de grond een aantal borden. In scherven. Mijn moeder was terug naar bed en we hoopten dat ze daar zou blijven. Snel gingen we aan de slag, opruimen die boel, stofzuigen en de hond uitlaten. Toen vlug naar school in de hoop dat de bui overgewaaid zou zijn als we thuiskwamen.

Dit is al heel lang geleden, maar de ruzies, spanningen en onuitgesproken conflicten hebben een onuitwisbaar effect gehad op mijn verdere leven. Het is mijn tweede natuur geworden om op spanningen te reageren door deze te vermijden en te proberen te doen wat “het beste” leek. “

Onze vragen aan GGZ-professionals

Met welke situatie hebben jullie meer te maken? Welke verschillen en welke overeenkomsten zijn er bij jullie cliënten waarneembaar als je onderstaande situaties met elkaar vergelijkt?

1 - Cliënten die in de knoop zijn geraakt omdat zij als kind opgroeide in een gezin waar spanning dagelijks voelbaar was en waar relatietherapie en scheiden een taboe was, zoals in bovenstaand verhaal?

Of:

2 - Cliënten die in de knoop zijn geraakt door de (vecht)scheiding van hun ouders?

 

Twee artikelen:

Echtscheiden? Nee, bel de hulplijn (http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/06/18/echtscheiden-nee-bel-de-hulplijn-1628213)

Ga toch Scheiden (http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/07/04/ga-toch-scheiden-2865718)     


Annette Teunissen

Reacties
Reactie: (Lammika)
10-8-2016, 12:56
Als ouders er voor kiezen om samen te blijven terwijl ze zoveel ruzie maken zijn ze het aan hun kinderen verplicht hulp te zoeken om om dit grote probleem aan te pakken. Als de liefde er is kom je er samen uit als je dat beiden wilt. Wanneer ouders echt geen liefde meer voor elkaar voelen lijkt me dat scheiden de beste oplossing is. Mijns inziens ben je geen goed voorbeeld als je bij elkaar blijft en de schijn op houdt. Het is fijn als kind te zien dat je ouders liefde voor elkaar voelen. En het is bijzonder pijnlijk te zien dat je ouders zo ruziën, misschien niet van elkaar houden, elkaar soms haten. Van alle moeilijke dingen in het leven leren we erg veel. Je kunt jezelf, je (ex) partner en je kinderen niet al de pijn en het verdriet besparen, hoe graag je dat ook zou willen. Van tegenslagen in het leven kan je uiteindelijk ook krachtig worden. Scheiden blijft lijden, het is bijzonder pijnlijk voor de kinderen en de beide partners. Uiteindelijk na jaren breken er gelukkige tijden aan. Liefde en bewustzijn zijn je ware vrienden, ze geven je leven. En dat geldt voor iedereen. Voor Liefde en bewustzijn kiezen is een keuze die je zelf kan maken.
Reactie: (Annette)
2-8-2016, 15:17
Heel veel dank voor jullie betrokken en oprechte antwoorden. Het blijft een duivels dilemma “hoe kan ik een keuze maken uit deze, in mijn ogen, twee kwaden voor de kinderen, scheiden of blijven en het er ‘het beste’ van maken?”. Maatwerk bij professionele begeleiding en het aanspreken van de eigen verantwoordelijkheid van de ouders is noodzaak. Het gaat niet om de keuze "scheiden of blijven", maar om hoe je dat doet, denk ik.
Reactie: (Olga van den Hoff)
30-7-2016, 18:38
Helemaal eens met de reactie van Mirjam. Voorbeelden van gehoorde reacties van (nu volwassen) kinderen: “ik had liever gehad dat ze uit elkaar waren gegaan en ik rust had gehad, i.p.v. dat ze zeggen dat ze voor ons bij elkaar zijn gebleven en wij in die onrustige sfeer zaten” ; “ik zit altijd in een loyaliteitsconflict door die rottige scheiding, wie nodig ik nu uit, wat doe ik wanneer, hoe kan ik ze het minste kwetsen”; “ze zijn niet eerlijk geweest over hun gevoel, wie kan ik nu nog vertrouwen?”. Een ouder zei ooit “hoe kan ik een keuze maken uit deze, in mijn ogen, twee kwaden voor de kinderen, scheiden of blijven en het er ‘het beste’ van maken?”. En daarnaast speelt inderdaad de kwetsbaarheid/het karakter van het kind mee. Waar heeft het specifieke kind in deze situatie behoefte aan? En de eventueel andere kinderen in het gezin? Vraagt om maatwerk in deskundige begeleiding door een hulpverlener.
Reactie: (Mirjam Windrich)
30-7-2016, 18:10
In allebei de gevallen hebben mensen later last van deze gebeurtenissen en sferen. Cijfers van problemen van kinderen van gescheiden ouders zijn overal te vinden, maar problematiek terug te voeren op ruziënde ouders zal net zo goed veel voorkomen. Denk aan angst voor conflicten, onzekerheid, bindingsangst, bang emoties te tonen, seksuele problemen. Een een ander heeft ook met de communicatie met en tussen de ouders te maken. Ruzie kan goedgemaakt worden, een scheiding is meestal definitief. Dat betekent een scheuring, een wereld die uit elkaar valt (en vaak ouders die lange tijd vooral met zichzelf bezig zijn). Het ligt ook aan het karakter van het kind. Sommige mensen zijn jaloers op mensen die goed ruzie kunnen maken omdat ze dat thuis ook zagen. Anderen ontwikkelen een terugtrekmechanisme uit angst. En weer anderen gaan, zoals al aangegeven, liever maar helemaal niets echts met een ander aan hetgeen weer kan leiden tot een sociaal isolement. Zo valt er veel over te vertellen en alle mogelijke gevolgen komen voor. Het zou goed zijn als alle ouders zich hier goed bewust van zouden zijn, in plaats van dat ze hun eigen sores over de ruggen van kinderen uitvechten. Of juist helemaal niet. Een goede hulpverlener kan hierin een belangrijke rol spelen, mits die hulp wordt ingeroepen.