Een fascinerende reis door een neurodivergent brein. Leendert Douma recenseert het album Echolalia van Conflux Coldwell.
Sinds 2013 neemt geluidsarchitect en ‘ontdekkingsreiziger’ Michael C. Coldwell op onder de naam Conflux Coldwell. Het Latijnse woord ‘conflux’ betekent zoveel als ‘samenvloeiing’ en dat is wel toepasselijk. Het werk van Conflux Coldwell is een samenvloeien van klanken: synthesizerpatronen en stemsamples gaan hand in hand met gevonden geluiden als ruis, kliks en opgenomen conversaties uit oude (voorlichtings)films. Het doet in de verte wel een beetje denken aan de eerste albums van The Orb. Wat meer duistere associaties zijn met industrial bands als Throbbing Gristle, Suicide of Cabaret Voltaire. De muziek zou ook niet hebben misstaan op labels als WARP of Mille Plateaux destijds.
Coldwell’s platen hebben altijd een thema. Zijn vorige – Shadows And Simulacra – ging bijvoorbeeld over AI en de afwezigheid van een menselijke ziel daarin. Maar ditmaal heeft hij gekozen voor een veel persoonlijker aanpak. Hij kiest voor introspectie. Op 26 juni verscheen Echolalia. (Digitaal, in september verschijnt het album op vinyl.) Daarop onderzoekt Conflux Coldwell zijn eigen neurodiversiteit. Dit heeft twee directe aanleidingen. Eerder dit jaar werd bij zijn dochter autisme vastgesteld. En vorig jaar kreeg zijn zus de diagnose AuDHD.
Waar dat toe leidt op Echolalia? In tien stukken gaat de componist en muzikant op zoek naar de achtergebleven sporen die in de geest rondspoken: ervaringen die zijn creatieve proces, zijn unieke perceptie van de wereld hebben gevormd en zijn fascinatie voor machines en ‘hauntologie’. Dat werpt interessante vragen op. Is er een direct verband tussen neurodiversiteit en creativiteit, bijvoorbeeld. Uiteraard geeft Coldwell geen antwoorden, maar het is heerlijk om hierover mijmeren bij de instrumentale tracks.
Bij de wat rustiger tracks dan, want evenzo vaak werkt Conflux Coldwell je letterlijk en figuurlijk op de zenuwen. Dat begint meteen al op Complex Machines, waarin knetterend krakende klanken samengaan met een oude instructieband over het gebruik van computers op school. Of neem Dysrhythmia: een heftig dreigende track over hartritmestoornissen met huiveringwekkende spraakfragmenten van kinderen tijdens de les. Die gaan door in Five Wing Four. Maar daar worden ze begeleid door tintelende en alarmerende synthesizerlijntjes. Je nekharen gaan overeind staan! Tegen het einde van de track ontdek je waar het om draait. “Left hand, right eye”... Het gaat hier over links-rechts-coördinatie. De kinderstemmen (en hun moeder?) op Night Terrors gaan nog een stap verder. De naam zegt het al: dit klinkt als een horror-achtige nachtmerrie. De Fata Morgana die daarop volgt maakt de boel niet veel vrolijker.
De korte track Mind Stories sluit de plaat af als een soort spookachtige samenvatting. Je hebt dan drie kwartier mogen ronddwalen in een neurodivergent brein. Of dit een verklanking is van autisme, AuDHD of een andere kwalificatie, daar wil ik van af zijn. Het maakt ook niet uit. De reis op Echolalia is hoe dan ook fascinerend.
Beluister Conflux Coldwell - Echolalia op Spotify
Beluister Conflux Coldwell - Echolalia op Bandcamp
-
Lees ook andere artikelen over muziek en mentale gezondheid
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
