Een gedicht van Gisele Vranckx
Het is niet de nacht die mij laat slapen
Noch de dag die in mij waakt
Het is niet de dood die mij opjaagt
Noch het leven wat vervaagt
Maar de tijd in deze gedachte
Heeft mij daarin sterk gemaakt
Het is niet mijn verleden
Wat mijn heden doet verbleken
Noch de toekomst die komt spreken
Het is niet de wereld in mijn hoofd
Die bepaalt waar ik verblijf
Noch het zachte en het lichte
Soms echt voelbaar in mijn lijf
Maar de taal noch onbesproken
Over wat nooit is gezegd
In die zin wat ik geloofde
Bij het niet ontdekte woord
Dat de taal die ik aanhoorde
Universeel en ongekend
Mijn gevoelens aan kon boren
Alsof ik ze had gepland
© Gisele Vranckx
