De GGZ Totaal van februari
Het is dan eindelijk zover: de Wet verplichte ggz (Wvggz) is sinds een maand in werking. Van tevoren waren links en rechts al instemmende en kritische geluiden te horen geweest. Patiënten- en familie verenigen waren in grote lijnen blij met de nieuwe wet, de beroepsverenigingen, en dan vooral de NVvP, zagen vooral op tegen de berg extra administratie die de wet met zich mee zou brengen.
In 2020 zullen we de nodige aandacht besteden aan de Wvggz. Want we zijn natuurlijk erg benieuwd hoe één en ander in de praktijk uitkristalliseert. Is de berg administratie echt zo hoog, of valt het bij nader inzien mee? Of gaat het Ministerie alles op alles zetten om die administratie terug te brengen? En hoe verloopt het rond de gedwongen zorg? Worden er inderdaad opnames voorkomen? En is gedwongen behandeling thuis te realiseren?
Na één maand is er nog niet veel met zekerheid te zeggen. In ‘Wat belangrijk is, is dat we het een kans geven’ vertellen drie mensen, werkzaam in of zeer betrokken bij de crisisdienst, wat hun eerste ervaringen zijn. Wél met de aantekening dat die ervaring na één maand nog niet heel uitgebreid is. De komende maanden zullen respectievelijk advocaten, cliënten, naastbetrokkenen en anderen die met de wet te maken hebben aan het woord komen.
In de Wvggz is er een belangrijke rol weggelegd voor de gemeenten. Die gemeenten zijn (nog) niet heel erg bekend met de wereld van de ggz. Dat kan een probleem zijn, het biedt ook kansen. Hans van Eeken, trekker en penvoerder van het project ‘Klantprofielen van burgers in psychische crisis’ ziet in de gemeenten een mogelijke tegenmacht voor het biomedische systeem dat de ggz is. In ‘Een crisisopname is een snelkookpan, een enorme heksenketel van snel en heftig, ’ vertelt hij hoe hij en het projectteam de gemeenten willen voorzien van handvatten om een psychiatrische crisis beter aan te pakken dan de ggz doet.
Over de Wvggz hebben we overigens een uitgebreide pagina met artikelen en handreikingen van en voor diverse organisaties en gremia. Wie naar informatie over de wet zoekt, doet er goed aan hier even te kijken.
Johan Atsma recenseerde ‘Over normaliteit en andere afwijkingen’, het boek van Paul Verhaeghe. Eigenlijk is het geen boek, gezien de inhoud en het aantal pagina’s. Verhaeghe spreekt zelf van een pamflet, waarin hij de vraag ‘Kunnen we ons nog normaal wanen zonder diagnose?’ probeert te beantwoorden. Atsma vindt het wel een aanrader, dat pamflet.
Dat accepteren niet iets is wat je op een achternamiddag even doet (‘gewoon accepteren, joh!’), maakt Sanne Hofma duidelijk in ‘Knock-out en weer opstaan’. “Het lijkt minder moedig dan vechten”, schrijft ze, “met de vuisten gebald, je te weer stellen.” Maar misschien is acceptatie wel moediger dan vechten tegen iets dat niet te bevechten is.
Qua artikel is het onderzoek naar Yoga een vreemde eend in de bijt. Het onderzoek werd bij ons geplaatst als een ‘gewoon’ nieuwsbericht. Het bleek zo veel reacties op te roepen, dat we hebben besloten het ook in ons online-magazine op te nemen. Blijkbaar is het voor veel mensen interessant. ’ We wisten dat yoga helpt bij psychische klachten. We weten nu ook waaróm’.
Gisele Vranckx was afgelopen maanden ziek, erg ziek. Wel ontvingen we haar maandelijkse gedichten. Ze is ondertussen zo goed als hersteld, en dat laat ze merken in haar gedicht van deze maand: ‘Uitzicht’:
“Ik kom eraan, fluister ik
in deze subtiele stilte
waar mijn leven even
een zijden draadje was.”
