“We moeten niet de illusie hebben dat er ooit geen verwarde mensen meer zijn”, zegt Bauke Koekoek in het interview naar aanleiding van zijn boek ‘De kwestie verwarde personen’ . Helaas zal hij daar waarschijnlijk gelijk in hebben en dus moeten we zorgen dat die verwarde personen goed opgevangen worden. Een ‘one-size-fit’s-all’ aanpak heeft hij niet, wél heeft hij analyses en ideeën over de problematiek. In ieder geval spelen de nodige misvattingen, organisatorische problemen en maatschappelijke ontwikkelingen een complicerende rol. Hij vertelt er over in ‘Mijn vraag is vooral of de ggz zich niet wat meer naar die klant kan bewegen’.
Ook de wetgever constateerde onvolkomenheden in de omgang met ‘verwarde personen’. Aan de ene kant was gedwongen zorg niet mogelijk voor mensen die dat wel nodig hadden, aan de andere kant wordt er soms meer dwang toegepast dan nodig is. De nieuwe ‘Wet verplichte ggz’ die op 1 januari van start gaat, moet een aantal van deze problemen oplossen. In een serie artikelen neemt Bart Vuijk de voorbereidingen en straks de eerste ervaringen onder de loep. Deze maand ‘Dwangbehandeling aan huis kan alleen bij vrijwillige medewerking patiënt’, waarin de opvattingen van Elnathan Prinsen, voorzitter van de NVvP en Remke van Staveren, psychiater bij een Fact, over de komende wet.
Overigens hebben we een speciale pagina aangemaakt met informatie en nuttige links over de Wvggz. Die pagina zal in de loop van de komende maanden zeker worden aangevuld. Mensen blijken vooral de links naar de diverse handreikingen te waarderen.
Een heel andere en veel mildere vorm van dwang beschrijft Sanne Hofma in ‘Sale!!’. Veel lezers zullen het herkennen: de uitverkoopt roept, proberen weerstand te bieden aan de reclamefolders is voor hen een kansloze missie.
‘Pijnlijk nauwkeurig en met een moeilijk voorstelbare nuchterheid’, karakteriseert Johan Atsma de schrijfwijze van Koos Neuvel, die in ‘Nora & co, zeven meisjes in een eetstoornistragedie’ het proces beschrijft waarin zijn dochter uiteindelijk overlijdt aan anorexia. Onnavolgbare beslissingen in de hulpverlening die een patstelling veroorzaken, maar ook een onafwendbaar noodlot komen langs. ‘Een treurig maar vooral ook liefdevol boek, met een ongekende lading en een aanbevelingswaardige hoeveelheid stof tot nadenken’, besluit Atsma.
‘Je woorden hangen, in mijn opgespaarde lucht, Ze wapperen niet, windstil, Ik vraag mij af wat jij dan wil,’ begint Gisele Vranckx haar maandelijkse gedicht. Om te eindigen met ‘windstille woorden praten niet, Juist dat doet mij verdriet. Mijn vriend...’
