Geen gemakkelijke kost, maar een sterk visueel statement. Leendert Douma recenseert de film Die My Love.
Wat kun je doen als je naaste overduidelijk mentale problemen heeft, maar hij of zij ziet dat zelf niet in? Dat is het dilemma van Jackson in de film Die My Love. Maar nog veel meer dan Jackson zien wij als publiek de geleidelijke gang richting waanzin die hoofdpersonage Grace doormaakt. Want wij kijken mee in haar hoofd. In het begin lijkt ze te kampen met een post natale depressie, maar ze ontwikkelt steeds meer psychoses en op het laatst lopen fantasie en werkelijkheid volledig in elkaar over. We kunnen dus niet precies zeggen hoe het uiteindelijk met Grace afloopt. Wat we wel kunnen zeggen is dat Die My Love een uitermate fascinerende film is.
Fuck it
De Schotse regisseur Lynne Ramsay is wars van DSM5-labeltjes en de suggestie dat de film over postnatale depressie gaat doet ze af als ‘bullshit’. “De film is gebaseerd op het boek van Ariana Harwicz en dit is een van de aspecten die de hoofdpersoon overkomt, maar het gaat evenzeer over hoe geïsoleerd ze is, het uiteenvallen van een huwelijk, het moederschap en hoe dat je seks en je seksualiteit verandert”, zegt de regisseur in interviews. “Grace is een anarchist, een wild dier dat door de wereld in het nauw wordt gedreven. Haar gedrag op feestjes, de manier waarop ze met mensen praat – dat ‘fuck it’ gevoel, dat vind ik prachtig.”
Draaikolk
De film is impressionistisch van opzet en veel zaken blijven suggestief. Het verhaal richt zich meer op sfeer dan op inhoud. Wat we wel kunnen zeggen: Die My Love gaat over het jonge stel Grace (briljant expressief gespeeld Jennifer Lawrence) en Jackson (een mooi ingetogen rol van Robert Pattinson). Jackson is een niet zo succesvol muzikant, Grace is een iets succesvoller schrijfster. Ze verhuizen van New York naar een oude, vervallen blokhut in Montana, die ze erven van Jacksons oom. Ze hebben seks en opeens is er een baby. Ze worden liefdevol ondersteund door Jacksons moeder Pam (een rol van Hollywood-icoon Sissy Spacek), maar dat kan niet voorkomen dat Grace’ gedrag steeds extremere vormen aanneemt. Ze zinkt weg in een draaikolk van waanideeën en hallucinaties. Ze komt niet meer aan schrijven toe, wordt overheerst door verveling en eenzaamheid, ligt telkens te masturberen, springt opeens door een glazen ruit of sloopt in woede een complete badkamer met haar blote handen. Jackson probeert te redden wat er te redden valt – ze trouwen zelfs, de bruiloft is angstaanjagend – en weet haar te bewegen naar een kliniek te gaan, kort voor het einde van de film. Maar de opname maakt niet veel verschil.
Wild dier
Jennifer Lawrence moet zeker een Oscarnominatie krijgen voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol. Het was niemand minder dan Martin Scorcese die de actrice wees op het boek van Ariana Harwicz. Vervolgens vroeg Lawrence aan Lynne Ramsay om het te verfilmen met haar in de hoofdrol. De keuze voor de Schotse regisseur is niet zo gek: zij won al in 2017 een Gouden Palm voor het scenario van You Were Never Really Here, een kijkje in het hoofd van een contractwreker met PTSS (gespeeld door Joaquin Phoenix). Dat de regisseur nu de hoofdpersoon van haar nieuwe film omschrijft als ‘dierlijk’ mag best letterlijk worden genomen. Regelmatig sluipt Grace als een tijger of een katje door het gras en in een poëtische scene besnuffelen Grace en Jackson elkaar als hondjes. En ook figuurlijk: Grace is wild, ongeremd en zintuigelijk. Maar ze is ook brutaal, lief irritant, hulpeloos, scabreus, neerslachtig en grappig. Lynne Ramasy probeerde Grace ‘zo complex mogelijk te maken’, zo vertelt ze. “Soms haat je haar, soms zegt ze iets heel eerlijks. Ze houdt echt wel van haar kind, maar er zijn zaken die je inderdaad op verschillende manieren kunt lezen. De kijker zal waarschijnlijk niet honderd procent van de tijd aan haar kant staan.” Grace is hoe dan ook een stuk veelzijdiger dan de stereotype ‘gekkin’ in Hollywoodfilms als Who’s Afraid Of Virgina Woolf, Fatal Attraction of Basic Instinct. Zelfs Beatrice Dalle in Betty Blue is plat en ééndimensionaal in vergelijking met Jennifer Lawrence in Die My Love.
Intens
Minstens zo veelzijdig en complex is de beeldtaal in de film. Je kunt de sfeer omschrijven als ‘American gothic’, maar er is veel meer aan de hand. Zo is de natuur om het huis de ene keer lieflijk, zonnig en sprookjesachtig, de andere keer is het een waar inferno. De scenes in de avond en de nacht zijn bij daglicht opgenomen en daarna verdonkerd – wat een heel vreemd effect oplevert. Vaak is er landerigheid, daar in het slapende dorpje. Die My Love kent veel dode momenten. Maar een groot deel van de film wordt – letterlijk – verstoord door een kuthondje waar Jackson mee thuiskomt. En die blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft en blaft. Gekmakend! Grace weet er op huiveringwekkende manier korte metten mee te maken.
Op allerlei manieren wordt het proces in Grace’ hoofd zichtbaar en voelbaar gemaakt. Dat levert een hele intense film op. Geen gemakkelijke kost, maar een sterk visueel statement.
Bekijk de trailer van Die My Love.
-
Lees alle filmrecensies op GGZ Totaal
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
