Haar groene ogen glanzen als ze opkijkt van mijn brief. Ik kijk omlaag.
“Je mag best zien dat het me raakt”, zegt Eva, die vandaag voor het laatst mijn psychologe is. Ik kijk op en ze veegt een traan weg met haar wijsvinger. “Ons contact is ook betekenisvol voor mij, en ik ben blij om te lezen dat je je zo gezien hebt gevoeld.”
Toen ik vorig jaar aan de deeltijd begon was dat wel anders. Ik snakte ernaar om gezien te worden, maar deed alles om dat te voorkomen. Mijn emoties verborg ik achter metershoge muren. Soms kwam ik daar een centimeter achter vandaan, aftastend of ze me hier ook zouden afwijzen als ze me zouden zien.
Eva en ik dansten om de muur, soms kwam ik er even achter vandaan, soms keek zij om het hoekje. De groep bleef erg spannend voor mij, maar in de individuele sessies durfde ik mezelf te openen en te laten zien. Het lang geleden door mij in de steek gelaten verdriet hebben we samen opgegraven en bekeken. Het ligt nog steeds bloot, rauw en pijnlijk. Maar de behandeling stopt vandaag. Ik wil niet weg, ik ben nog niet klaar, maar we moeten beiden buigen naar het protocol dat een vaste behandelduur voorschrijft.
Ik neem vandaag geen afscheid van een psychologe, ik neem afscheid van iemand die me heeft laten ervaren dat veiligheid bestaat. Iemand die onvoorwaardelijk voor me klaar heeft gestaan, die door mijn boze, afstandelijke en zelfdestructieve beschermingsmechanismen heen keek en mij zag.
Waar eerdere hulpverleners concludeerden: ‘je bent te crisisgevoelig’, ‘je bent te complex’ of het iets vriendelijker verwoorde ‘ons aanbod is niet passend bij jouw problematiek’, bleven Eva en haar collega’s zoeken naar manieren waarop ze mij wel konden helpen. Ook toen ik meer nodig had dan de standaardbehandeling waren ze er voor me, maakten ze tijd voor extra afspraken en belmomenten.
Dit alles gaat door me heen terwijl Eva en ik elkaar aankijken.
Sanne kucht. Ik was bijna vergeten dat we hier met z’n drieën zijn. Sanne heeft als sociotherapeute ons proces van dichtbij gevolgd.
Ze kijkt betekenisvol naar het bureau, waar een bol wol ligt. Eva staat op, pakt de roze bol en een schaar. Ze knipt drie lange, roze draden van gelijke lengte af en knoopt deze aan het uiteinde aan elkaar. Ze steekt de knoop naar mij uit en ik pak het aan.
“Een baby en haar moeder”, zegt ze, terwijl ze de draden begint te vlechten, “zijn negen maanden lang met elkaar verbonden via een navelstreng. Wanneer het kind geboren wordt en de navelstreng doorgeknipt, zijn moeder en kind niet meer fysiek met elkaar verbonden. Toch blijft de band die moeder en kind hebben altijd.”
Ze legt een knoop aan het einde van de vlecht. “Deze navelstreng staat voor onze verbinding, die altijd blijft.”
Maanden later kijk ik nog steeds elke dag naar de navelstreng om mijn pols en voel ik dat Eva nog een beetje bij me is.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
