Een bizarre punkplaat over Karen Carpenter, ufo’s, Gaza, identiteit en mentale problemen. Leendert Douma recenseert het album Tiny Specks In A Huge Abyss van Andy Blade.
Anderhalf jaar na voorganger Being Alive Is Fun verschijnt deze inmiddels zevende plaat van Andy Blake. De oude punker is een briljante songschrijver, maar dat weten maar weinig mensen. Hij is een van de best bewaarde geheimen uit de hedendaagse popmuziek. Dit album baart een beetje opzien doordat Andy Blake wordt bijgestaan door onder andere gitarist Bob Derwood van Generation X, de blazerssectie van Madness en zangeres Tiffany Anders van Dinosaur Jr. Tiny Specks In A Huge Abyss is denk ik zijn beste plaat tot nu toe, in ieder geval zijn meest duistere en cynische. Andy Blake zingt over de ellende in Gaza (This Place), over de egoïstische aard van mensen en de wens om iemand anders te zijn (I’m Not Myself). Zijn conclusies? “Wat is het nut?” (Ceiling). “Het kan me niet schelen wat je denkt” (Fat Pig).
Excuus
De titel van het derde nummer spreekt boekdelen: I’m Sorry, I’m Mentally Ill. “I’m sorry I’m mentally ill, but I already told you that’, zingt Blade ironisch. Hoe dat zit legt hij uit in een interview: “Mentale gezondheid is altijd het standaard excuus om mensen teleur te stellen, vind ik. Het is eigenlijk een soort visitekaartje met de woorden: “I’m Sorry, I’m Mentally Ill”. En zodra dat wordt overhandigd, denken ze dat ze geen echte verklaring meer hoeven te geven voor waarom ze je hebben laten zitten. Ik vind dat om gek van te worden (pun intended), want het is geen goed genoeg excuus — en in zekere zin zijn we allemaal ‘mentaal ziek’, ieder op onze eigen manier.”
Sinatra
Misschien draagt hij daarom deze plaat op aan Karen Carpenter, het jaren zeventig icoon dat met samen met haar broer als The Carpenters de wereld veroverde met zoetgevooisde liedjes. De zangeres en drumster probeerde voor de buitenwereld verborgen te houden dat ze leed aan anorexia nervosa. Andy Blake begint zijn album en sluit af met de grootste Carpenters-hit ooit: Close To You. Voelt hij zich verwant? Heeft hij dezelfde demonen in zijn hoofd? Hoe dan ook lijkt hij juist te kiezen voor een aanpak die tegengesteld is aan die van Karen Carpenter: “Er zit ook veel liefde en mededogen in mijn liedjes – ik probeer het soms te verbergen, omdat ik een dwarsligger ben, maar er zit veel warmte in. Ik hou van mensen als individu, maar als geheel – ze brengen een schild in me naar boven.” En wat doet Andy Blake vervolgens? Hij roept zichzelf uit tot de Frank Sinatra van de punk. De songschrijver weet alles te overgieten met een saus van ironie.
Ongrijpbaar
Beide kwalificaties (‘Sinatra’ en ‘punk’) doen geen recht aan de muziek op Tiny Specks In A Huge Abyss. Ik denk dat een naam als Serge Gainsbourg de lading beter dekt. Of Syd Barrett van Pink Floyd (de titel van dit album is ook zo lekker psychedelisch). Op andere momenten doet het weer denken aan de zowel melancholische als springerige new wave van The Feelies. En af en toe komen Elvis Costello en The Sweet om de hoek kijken...
Tiny Specks In A Huge Abyss is vooral een ongrijpbare plaat, zowel in tekst als in muziek. Dat is precies waar ik van hou.
Beluister Tiny Specks In A Huge Abyss van Andy Blake hier (Spotify).
-
Lees ook:
Een treffende soundtrack bij de term AuDHD (over Emma Louise en Flume)
De meest therapeutische band van de britpop-scene(over Suede)
Donker, depressief en bloedmooi (over Ethel Cain)
Lees ook andere artikelen over muziek en mentale gezondheid
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
