Misschien wel het fijnste moment van een late dienst op de gesloten crisisafdeling. Ik loop nog een rondje over de groep voordat m’n collega’s van de nachtdienst komen. Ondanks de volle maan was het een rustige dienst. Tijd en ruimte voor iedereen. Zo werk ik ze graag. Net als dit moment van de late dienst, de meeste mensen liggen al in bed en sommigen maken zich klaar voor de nacht. De lichten zijn gedimd, geluiden verstillen. Alle buitendeuren zijn dicht, nog even en de nacht begint.
Ik loop langs de ramen in de centrale hal en kijk even naar die volle maan. De patio wordt verlicht, een mooi beeld. Terwijl ik doorloop komt er ineens beweging in het stilleven. Ik knijp mijn ogen wat samen en zie het meer helder, er staat iemand op de picknicktafel!
Nadat ik m’n collega Krista een seintje heb gegeven, lopen we samen de binnentuin in. Als we dichterbij komen zien we dat het Maria is, staand op de tafel en starend naar de maan. Op ons aanspreken reageert ze niet, ze lijkt wel in trance. We lopen wat dichter naar haar toe en ik steek mijn hand naar haar uit om haar rechterknie even aan te tikken. Als ik haar aanraak kijkt ze verschrikt om zich heen. Zowel Krista als ikzelf zeggen dat wij het zijn. Opluchting verschijnt op haar gezicht. “Net de mensen die ik nodig had!”, zegt ze lachend. “Kom erbij, ik heb meer vrouwelijke kracht nodig!” Krista en ik kijken elkaar aan, en in die korte uitwisseling van blikken wordt er een hoop ‘besproken’.
“Eigenlijk moest Maria al binnen zijn, de deuren zijn vanaf 22.30 dicht voor iedereen. Ze is erg in de war, ervaart veel psychotische gedachten en is tijdens vorige opnames nog nooit boos of agressief geweest. Haar nu mee naar binnen nemen, mogelijk onder lichte dwang, voelt niet goed”
We glimlachen kort naar elkaar en stappen samen de picknicktafel op. “Hoe kunnen we je helpen Maria?” Maria legt uit wat de bedoeling is en daar gaan we.
Ik krijg nog altijd een glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan de gezichten van mijn collega’s die in de hal stonden te kijken. In een donkere binnentuin, enkel verlicht door de volle maan, staan drie vrouwen bovenop een picknicktafel als wolven te huilen naar de maan, met hun handen op hun hart.
En Maria, die dankte ons hartelijk en liep arm-in-arm met ons mee naar binnen om voldaan naar bed te kunnen vertrekken, de hogere krachten hadden ons namelijk gehoord!
-----------------------------------------------------------------------------------------
Lees alle verhalen van de shortlist:
Eveline van Eekelen – Volle maan
Florrie van der Kamp – Nou gewoon
Jacqueline Philippo – Vrijheid voor herstel
Johanna - Gevolgen privacy psychiatrische patiënt
Renzo Verwer – Ik en de mentale gezondheidszorg
Rogier Hoenders – De vijf geboden
Suzanne Peek – Mijn licht aan de horizon
Welk verhaal moet winnen?
Stem hier (tot en met 18 september)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
