Een gedicht van Gisele Vranckx
Onderweg
Ik zie spoken die zich engageren
met mijn verleden
Ze druppelen onbedoeld
in mijn heden
Ik wuif hun handen weg
Ik zie een overvolle trein
waar ik me niet kan verschuilen
Ik zoek een uitweg
Iedereen staat vastgenageld
De eerste klas ziet er leeg
en onbeduidend uit
Ik plof neer
Denk aan de vrouw
en haar ongezien kind
Zie haar nog wiegend
de pijn verslaan
Ik ga weer even staan
als de dag haar vorm loslaat
vloeien volle woorden
op papier.
Bijna thuis.
@ Gisele Vranckx
