Helder over de hulpverlening: deze deugt niet. Judith de Roos recenseert Mijn verloren dochter. Rouw om mijn springlevende oogappel van Geertje Paaij.
Geertje Paaij beschrijft in dit autobiografische boek hoe het haar en haar dochters Iris en Brigit vergaat bij het opgroeien. Het verhaal start als de jongste 14 jaar oud is: een tegendraadse puber. Na verloop van tijd zegt Paaijs’ gevoel dat er meer aan de hand is dan een ‘extreme puber’. Ze beschrijft conflicten die er zijn, waardoor er een helder beeld ontstaat hoe het er thuis aan toe gaat. Zwijgzaamheid, driftbuien, onverschilligheid, scheldpartijen en fysieke uitingen zijn orde van de dag.
Het gegeven dat Paaij en haar ex gescheiden leven, maakt het er niet simpeler op. De meiden trekken regelmatig van de een naar de ander als het thuis niet bevalt. Paaij vangt bot bij de huisarts: “ach, pubers zijn allemaal hetzelfde”. Hij raadt haar coaching aan. De school wil dat ze contact zoeken met jeugdzorg, maar aangezien de dames niet gemotiveerd zijn gebeurt er niks. Dat het uit eindelijk misloopt is geen verrassing.
Wat volgt is een verdrietige omschrijving van een leven van één dochter met een drugsverslaving en psychoses, terwijl de andere dochter geclassificeerd wordt met ADHD en persoonlijkheidsproblematiek. Als moeder wordt zij de speelbal van de episodes van haar dochter. Wanneer het goed met haar gaat, zijn er excuses, warmte en fijne beloftes. Wanneer het slecht gaat, wordt ze uitgemaakt voor alles wat lelijk en vreselijk is. Ze laat zich er iedere keer toch weer door verleiden, met de hoop op betere tijden.
Paaij weet pakkend te schrijven hoe haar leven verloopt. Ze is open over haar eigen gevoelens, twijfels en frustraties. Haar grootste frustratie extern is allereerst dat er geen gepaste hulp is of wordt geboden. Later, wanneer er een opname is geweest en haar dochter in beeld is, weigert de hulpverlening haar te betrekken bij het hulpverleningsproces van haar dochter. Die is immers meerderjarig. Dit leidt geregeld tot vervelende situaties waarbij ze afhankelijk is van derden. Paaij poogt soms voor zichzelf te kiezen, iets wat nodig blijkt om überhaupt overeind te blijven.
Dit is haar tweede boek. Het bouwt voort op haar debuut Niemandsland van een moeder. Als je kinderen je dood verklaren. Beide boeken - met als thema onbeantwoorde moederliefde en de schrijnende pijn van doorgesneden familiebanden - zijn helder in hun mening over de hulpverlening, deze deugt niet.
Dit is geen opbeurend boek, wel knap geschreven en heel inzichtelijk hoe psychische ziektebeelden gezinnen kunnen ontwrichten.
Geertje Paaij - Mijn verloren dochter. Rouw om mijn springlevende oogappel
Uitgeverij: De Nieuwe Bestseller
216 pagina’s
prijs: € 21,99
ISBN: 9789403778372
-
Lees ook andere recensies van Judith de Roos en Johan Atsma
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
