Als ziekenhuizen tijdens en na de behandeling meer aandacht geven aan de mentale gezondheid van overlevenden van levensbedreigende situaties, vermindert de kans dat deze patiënten in in een mentale crisissituatie terecht komen. Dat schrijven de opstellers van de ’Screening and intervention for mental health disorders and substance use and misuse in the acute trauma patiënt’, een richtlijn voor ziekenhuizen.
Volgens de hoofdauteur van de studie, Laura Prater, bestaat er geen uniforme richtlijn over hoe deze patiënten bij ggz-instellingen terecht moeten komen. Zij spreekt daarbij overigens voor de situatie in de Verenigde Staten. Ze stelt dat minder heropnames in het ziekenhuis een teken zijn dat aan de behoefte aan mentale ondersteuning van mensen thuis wordt voldaan. Prater is hoogleraar gezondheidsmanagement en -beleid in Ohio. Ze deed het onderzoek aan de University of Washington.
”Het verblijf op de spoedeisende hulp op zichzelf is al traumatisch, en terugkeren naar de plek waar je voor het eerst zorg kreeg na een letsel of aanval is niet ideaal”, aldus Prater. ”De nazorg van trauma en de mentale gezondheidsgevolgen daarvan kan het beste thuis plaatsvinden, waar je op een veilige locatie bent.”
Het onderzoek
Prater en haar team bestudeerden vijf jaar aan gegevens van patiënten die traumatische incidenten hadden meegemaakt, zoals verkeersongevallen, schietpartijen en huiselijk geweld. Deze volgens Prater de eerste analyse in zijn soort omvatte 171 patiënten die werden gezien op een traumacentrum van de University of Washington. Ze werden willekeurig gekozen om standaardzorg, of een uitgebreide interventie voor geestelijke gezondheid te krijgen.
De interventie bevatte drie onderdelen: het laten beschrijven van persoonlijke zorgen door trauma-overlevenden; het coördineren van ziekenhuiszorg en het bieden van verbeterde psychische behandeling; en toegang tot 7 x 24-uurs-ondersteuning nadat patiënten het ziekenhuis hadden verlaten.
Drie tot zes maanden na het initiële trauma was 16% van degenen in de interventiegroep terug in het ziekenhuis, vergeleken met 27% van de anderen. Bij 12 tot 15 maanden was 17% van de interventiegroep terug in het ziekenhuis, vergeleken met 31% van degenen die standaardzorg kregen.
”Het vermogen om bij (mogelijke) PTSS en andere mentale problemen vroeg te intervenieren en regelmatige follow-upondersteuning te krijgen, kan nadelige langetermijngezondheidsproblemen voorkomen en het vermogen van een overlevende om een productief, zinvol leven te leiden, vergroten”, aldus Prater tegen nieuwsbericht van Ohio State News.
Volgens haar is de 7 x 24 uurs toegang tot ondersteuning via telefoon of sms van cruciaal belang bij het verminderen van heropnames. ”De onmiddellijke reactie op vragen en zorgen via sms of telefoontje is mogelijk het meest betekenisvolle element van de interventie, vanuit het perspectief van de overlevenden.”
De gebruikelijke reacties via mail of telefoon is doorgaans op een later tijdstip. ”Dit is problematisch als iemand zich overweldigd voelt,” zegt Prater. ”Direct contact hielp patiënten en hun families het gevoel te geven dat ze er niet alleen voor stonden.”
Dat de 7 x 24-uurs toegang kosten met zich meebrengt, is volgens Prater evident, maar het verminderen van het herhaaldelijk gebruik van spoedeisende hulp door patiënten zal die kosten volgens haar waarschijnlijk compenseren. ”De conclusie is dat we mensen die zich in kwetsbare gezondheidssituaties bevinden beter moeten helpen om door het gefragmenteerde gezondheidszorgsysteem te navigeren.”
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
