Een gedicht van Gisele Vranckx
Gekoesterd in mijn ziel
Laat ik mijn sporen hier
Kijk niet meer achter mij
Het oude is voorbij
Gekoesterd in mijn hart
Sla ik mijn vleugels uit
De waarheid die net sprak
Zei dat de tijd om was
Ik vlieg over de wolken
En zie mij daar nog staan
Nog stil en vol met zorgen
Laat ik die wereld gaan
Ik tel de kleurenpracht
Die mij zo puur omringt
Als ik in mijn kracht zit
Voel ik hoe alles zingt
Gekoesterd in mijn hoop
Verschijn ik weerbaar sterk
Daar waar ik naartoe loop
Is meer dan wat ik merk
Ik ben geen meisje meer
Die de weg is verloren
Op weg naar mooie vrouw
Laat ik mijn stem nu horen
Gekoesterd door het weten
Dat liefde overwint
Laat ik mijn hart weer spreken
Ik voel me zo bemind
(c) Gisele Vranckx
