Tips over fijne, interessante of misschien wel schurende podcasts in de wereld van de GGZ
We beginnen het nieuwe jaar fris met de podcast “mijn psycholoog zegt…..” hierin gaan 2 jonge, psychologen in gesprek met inspirerende personen uit het vakgebied.
Robine en Annetje onderzoeken interessante vragen als ‘hoe maak je als therapeut onbewuste gevoelens, bewust?’ ‘waar ligt de grens tussen gezonde zelfwaardering en ziekelijk narcisme?’ of wat te denken van ‘hoe benader je iemands unieke binnenwereld?’
De toonzetting is serieus van aard, evenals de ondersteunende muziekjes. Ze schuwen de diepgang niet en lijken zich steeds bewust dat ook de niet-professional het moet kunnen volgen. Ze hebben 13 afleveringen klaar staan die het waard zijn om een groot luisterbereik te krijgen.
In deze link de aflevering over het gesprek met de Vlaamse therapeut Manu Keirse, over hoe je als psycholoog je hart, hoofd, handen in kan zetten bij verlieservaringen.
Ook interessant zijn de afleveringen van Project InnerChild. Sabrina Soebhan die stressreductie trainer is, pakt hierbij het begrip ‘innerlijk kind’ bij de lurven. Ze legt uit: “Het innerlijk kind wat de jonge versie van jezelf is (die ongeacht je leeftijd) nog altijd in je voortleeft met eigen behoeften, ideeën en verlangens. Je eerste levensjaren hebben een grote invloed op de vorming van je mindset”.
Deze invloed gaat aan veel mensen voorbij, terwijl aan de hand van deze kennis gewerkt kan worden aan het doorbreken van belemmerende gedachten of patronen. Voor wie er niet zo thuis in is, is de eerste aflevering handig om mee te beginnen.
De afleveringen bevatten niet enkel gesprekken maar ook een schrijfoefening en meditatie. Hun project mondt uiteindelijk uit in een foto-expositie waarbij samen met fotograaf Andre Sprong het innerlijk kind visueel wordt gemaakt en laat zien dat het nog altijd voortleeft in de mens: www.projectinnerchild.nl
In deze link de aflevering waarin psycholoog Claire Lambrichts vertelt hoe je je innerlijk kind herkent. Ze geeft hierbij mooie handvatten om niet langer vanuit een gekwetst kindstuk te reageren.
