Een gedicht van Gisele Vranckx
De leegte die jij nalaat
Kan ik niet overzien
Ik voel me zo verloren
En eenzaam bovendien
De storm op het water
Kan ik niet meer bevaren
Ik sta liever niet stil
Bij wat ik wil bewaren
De hevigheid van tranen
Zien door mijn ogen pijn
Ik wil je niet verliezen
Voor altijd bij jou zijn
Ik wist dat dit zou komen
Een weg die jij zou gaan
En ik een stukje meeliep
Tot’eind van jou bestaan
Nu zoek ik naar dat woord
Wat omschrijven zou
Maar alles lijkt nu zinloos
Mijn God, ik hou van jou
Mijn voeten wegen zwaarder
Mijn hoofd is volgeboekt
Mijn wezen is ontroostbaar
Die jou in in mij nog zoekt
