Een gedicht van Gisele Vranckx
Als de avond van mij wint
Zoek ik naar een ware vriend
Niet iemand die woorden zegt
Maar met mij een grens verlegd
Juichend naar de sterren blazen
Lopen over alles heen
Nergens ons over verbazen
Alles kan en nu meteen
Lachen om de zwaarste zaken
Ze verlichten met een steen
Die we gooien van de daken
Niet echt aardig maar gemeen
Zwaaien naar de blije mensen
Wensen dat er lente komt
En als deze dan verstomt
Ons omdraaien naar de zon
Ja zo’n bangeloze vriend
Die de nacht met mij trotseert
En de leugen zo bemind
Tot de waarheid is gekeerd
Maar hoe hard ik leugens zoek
Deze waarheid doet meer pijn
Want in dit geschreven boek
Lees je niet hoe het zal zijn
