Een week of drie geleden ben ik me helemaal te pletter geschrokken. Ik deed ’s avonds bij schemer in de voorkamer mijn crème kleurige gordijnen dicht. Ik stond er nog vlakbij toen mijn oog viel op een donkere vlek hoog in de plooien. Binnen no time zat ik met mijn voeten opgetrokken op de bank aan de andere kant van de kamer. Mijn blik heeft het beest nog geen fractie van een seconde losgelaten. Mijn hart was omhoog gesprongen naar mijn keel en pompte de adrenaline razendsnel mijn hele lichaam door. Dat was mijn eerste kennismaking met Frits, mijn nieuwe huisgenoot.
Frits was, als hij zijn pootjes uit zou strekken, ongeveer zo groot als mijn hand, dus we hebben het hier niet over zomaar een lullig spinnetje, nee, ik stel je hierbij voor aan de spin waar ik een geweldige band mee opbouwde. Echt, ik kan het iedereen aanraden: geef een eng beest een naam en je loopt de kans dat het je beste vriend wordt. Dat heb ik ooit eens geleerd van een oude vriend. Natuurlijk heb ik overwogen hem met de stofzuigerstang op te zuigen maar het idee dat hij misschien een heel gezin te onderhouden had weerhield me daarvan.
Al snel is hij van mij en ik van hem gaan houden. Wat nou zo fijn was aan Frits was dat hij zo goed kon luisteren. In die tijd was ik vrij actief aan het daten. Als ik dan thuiskwam van een date zat Frits al op me te wachten op de leuning van de bank. Ik vertelde hem dan hoe ook deze date weer een teleurstelling was. Te dik, te dun, te happig of te afstandelijk. Frits voelde mijn stemming aan en kroop dan op mijn schouder en sloeg een paar pootjes om me heen. Zo keken we dan naar Penoza of een dubbeltje op z’n kant. Uiteindelijk ontdeed ik me van zijn omhelzing en wenste hem welterusten. Frits zocht dan steevast een veilig plekje om te slapen.
Waarom was ik eigenlijk nog aan het daten? Wilde ik nog wel een zeurende prins op wat voor een paard dan ook? Eerlijk gezegd kreeg ik het meer en meer naar mijn zin met mezelf. Eigenlijk had ik het gezellig genoeg met mijn huisspin. Het was door hem dat ik me die avond nog uitschreef van de samen-gelukkiger site, omdat ik me realiseerde dat het leven in mijn up eigenlijk wel zo prettig is.
Toen ik de volgende ochtend de kraan van de douche open draaide en het gordijn wegschoof om in het bad te stappen zag ik tot mijn schrik Frits richting afvoer drijven. Ik riep zijn naam maar er was niets meer aan te houden. Ik zag nog hoe hij zijn pootjes rond het glibberige putje sloeg en daarna voorgoed uit mijn leven verdween.
Moraal van dit verhaal: koester wat in je leven komt, ook al is het eng, je kunt er van leren. Vertrouw op jezelf en zie jezelf als de aller belangrijkste in jouw leven. Niemand zal je nog klein kunnen krijgen en zelfs spinnen kunnen je leven verrijken als je je hart openstelt. Ik hou van mij.
Lees hier andere columns van Niki Stoker
