“Waarom moet het toch altijd over geld gaan”, hoorde ik ooit een hulpverlener verzuchten tijdens een introductie over een nieuwe behandelmethode. De methode was effectief, maar de inleider liet ook weten dat het geen goedkope interventie was en daarom niet zonder meer moest worden ingezet. De mopperende hulpverlener kwam uit het tijdperk dat de ggz het geld kreeg dat nodig werd geacht, zonder al te veel verantwoording te hoeven afleggen. Het resultaat heeft nog jaren nageijld: behandelingen die vaak langer duurden dan nodig, onnodig veel vergaderen en een ggz die onbetaalbaar werd.
Ingrijpen bleek nodig en de zorgverzekeraars kregen de ondankbare taak die ingrepen uit te voeren. Dat was niet altijd makkelijk, een ingewikkeld spel tussen managers, politiek en zorgverzekeraars maakten dat de ggz een bureaucratisch gedrocht werd. In combinatie met de onwil van veel hulpverleners om na te denken over de financiële consequenties van hun doen en laten. Eén voorbeeld: veel hulpverleners (en in hu kielzog vele anderen) denken nog steeds dat er jaarlijks wordt bezuinigd op de ggz, wat dus niet waar is.
Deze GGZ Totaal gaat over geld en over niets anders. Want anders dan die hulpverlener denken wij dat geld wel degelijk belangrijk is, want ook hulpverleners willen eten. We trappen af met het Zorgprestatiemodel, dat in de ggz en de forensische zorg vanaf 2022 de DBC gaat vervangen. ‘Einde van een tijdperk’ beschrijft in vogelvlucht het nieuwe systeem, dat aanzienlijke moet gaan schelen in de hoeveelheid administratie.
Prinsjesdag 2020. Ondanks de corona waren er nauwelijks bezuinigingen op de ggz, hoewel velen dat ieder jaar weer lijken te denken. De meeste maatregelen die in de miljoenennota naar voren kwamen, waren al bekend. In ‘Ggz-zorg en ondersteuning tijdig en zoveel mogelijk in de eigen omgeving’ zetten we de belangrijkste zaken uit de miljoenennota op een rij.
Onder de titel ‘Schuift dat nog wat, die ggz?’ startten we in 2014 met de Top-20 van bestbetaalde ggz-bestuurders. Dankzij Minister Plasterk is die lijst een beetje overbodig geworden: de inkomens voor bestuurders in de (semi-)publieke sector zijn gemaximaliseerd: ze mogen niet hoger zijn dan het salaris van de Minister-President, € 194.000, -, om precies te zijn. En hoewel nog veel salarissen daar nog boven zitten vanwege oude rechten, zijn de echte excessen verdwenen. Hoewel….
Komende week (1 oktober) moeten zorgaanbieders hun basiscontracten bij de zorgkantoren hebben liggen. Dat gaat moeilijk worden zolang de rechter nog geen uitspraak heeft gedaan in het kort geding over de kortingen op de tarieven voor langdurige zorg. Dat hebben Reinier van
Arkel en 18 andere ggz-instellingen aangespannen tegen de vijf grote zorgkantoren. Zij zijn het niet eens met de 6-procent aftrek en de inkoopdifferentiatie. Die leveren alleen maar extra werk op, tegen minder vergoeding. Het is één van de vele rechtszaken die de afgelopen jaren is gevoerd over de tarieven: Leendert Douma dook er in: ‘En wéér moeten de zwarte toga’s bepalen wat de kwaliteit van zorg is’.
‘Soms is ook in de ggz de mens de mens een wolf’, verzucht Bert Vendrik in zijn blog over de teloorgang van Europsyche. Twaalf jaar geleden trokken de verzekeraars de stekker er plotseling uit, behandelaars met onbetaalde rekeningen achterlatend. “EuroPsyche en aangesloten professionals werden als een stelletje fraudeurs neergezet door een niet nader te noemen journalist in een niet nader te noemen kwaliteitskrant”, schrijft Vendrik, die nog steeds pijn en woede voelt.
Tot slot: BuurtzorgT. De innovatieve aanbieder van ggz-zorg heeft iets bijzonders: als enige zorgaanbieder ter wereld maakt de organisatie gebruik van Steward-Ownership, een constructie waarbij de investeerder niet ook de zeggenschap heeft. Zo kan BuurtzorgT zijn idealen behouden en toch groeien. In ‘BuurtzorgT verkoopt zich, maar krijgt zelf de aandelen’ een samenvatting van het interview dat Nico Moleman aan Zorgvisie gaf.
