De Psycholance vervoert doorgaans psychiatrische patiënten, maar soms ook toeristen die zodanig onder invloed zijn van drugs of drank dat de politie er geen raad mee weet. Of iemand die thuis wordt overvallen door een acute psychose en naar de Spoedeisende Psychiatrische Onderzoeksruimte Amsterdam (spor) moet worden gebracht. Voorheen werden deze mensen door de politie vervoerd, maar dat leverde aan beide kanten problemen op. ‘In de eerste plaats gaat het niet om criminelen,’ vertelt Hoedeman aan de koffietafel, ‘en kan het heel stigmatiserend en traumatiserend zijn om in de boeien te worden geslagen en vervoerd te worden in een politiebusje. Daarbij kan boeien escalerend werken voor de patiënt, en die raakt nog verder in de war. En het vervoeren van geestelijk verwarde mensen is geen taak voor de politie, die hebben er over het algemeen de kennis en kunde niet voor in huis. Patiënten reageren ook heel anders op ons, omdat wij ambulancekleren dragen en geen politie-uniform. Vooral op straat kan zo’n uniform weerstand oproepen bij iemand die in de war is. Wij kunnen zo’n persoon veel makkelijker overtuigen dat het goed is met ons mee te gaan.’
Hoedeman werkt als spv-er ook op de psychiatrische crisisdienst van Mentrum (een Amsterdamse instelling voor mensen met een ernstige psychiatrische aandoening en/of verslaving) waar ze uitgebreid psychiatrisch onderzoek doet. Op de Psycholance maakt ze een vlugge beoordeling ter plekke. In haar optiek is het project een win-winsituatie. ‘De politie was veel tijd kwijt met ernstig verwarde personen. Zeker sinds de bezuinigingen in de ggz zijn doorgevoerd en mensen hun eigen risico kwijt zijn met een bezoek aan de psycholoog, zien we dat de drempel om hulp te zoeken hoger is geworden, waardoor het aantal verwarde mensen op straat flink is toegenomen. Ik zie daar zeker een verband tussen.
Maar nu wij rijden, wordt de politie ontlast’ Ook vanuit het perspectief van de patiënt betekent de Psycholance een vooruitgang, want bij Hoedeman en haar collega’s staat de patiëntzorg voorop: ‘Van veel patiënten heb ik achteraf gehoord dat ze blij waren met onze bejegening. Mijn doel is dan ook altijd om iemand zo goed mogelijk binnen te krijgen en dat onderweg niemand wordt beschadigd, mijzelf incluis.’
Want ook zij kan risico lopen als ze achter in de cabine zit met een patiënt die niet gefixeerd is en die vanuit het niets agressief wordt. ‘Bij mij is het gelukkig nooit echt misgegaan,’ vertelt ze, ‘maar een collega heeft wel een heftig incident gehad. Die had een psychotische jongen achterin.
Die was niet gefixeerd omdat er goed contact leek te zijn, maar achteraf bleek hij oninvoelbaar, was hij niet goed te peilen. Zijn stemming sloeg ineens om, er kwam een kink in de kabel en hij sloeg die collega keihard in het gezicht. Maar ja, dat is een beetje het risico van het vak. Gelukkig kunnen we na dat soort incidenten aankloppen bij het Bedrijfsopvang Team van de ambulancepost, dus we kunnen altijd ons verhaal kwijt als we ergens mee zitten.’
Klik hier voor het volledige artikel uit “De Psycholoog” (alleen voor leden van het NIP)
