Steeds meer jongeren vragen psychische hulp omdat ze niet geleerd hebben met frustraties om te gaan.
’De kosten van de geestelijke gezondheidszorg zijn de afgelopen tien jaar tijd verdubbeld van drie naar zes miljard euro door klachten die we in verband moeten brengen met de opvoeding waarin jongeren te weinig hebben geleerd met frustraties om te gaan’, dat zegt Prof. Jan Derksen, hoogleraar klinische psychologie aan de Radbouduniversiteit, in ZEMBLA. ’De GGZ raakt ontspoort door de enorme aanwas van jongeren met te weinig eelt op de ziel. Veertig procent van de GGZ patiënten is op dit moment jonger dan 25 jaar,’ aldus Derksen.
Derksen denkt dat vooral de zogeheten achterbankgeneratie verhoogd risico loopt op angststoornissen en depressie. ’Dat zijn de kinderen die op de achterbank van onze auto naar school en pianoles worden gereden. Ze worden letterlijk uit de wind gehouden, door hun ouders de hemel in geprezen en leren niet met frustraties omgaan. Als deze kinderen als jongeren in de echte wereld terechtkomen, hebben ze geen eelt op de ziel.’
Derksen vindt ADHD een goed voorbeeld van een opvoedprobleem dat meestal niet bij de GGZ thuishoort. ’Kinderen met een druk temperament ontwikkelen ADHD als de ouders niet streng zijn, geen structuur aanbrengen en geen grenzen stellen. En als ze dan zo’n etiket krijgen, kunnen ouders hun handen ervan aftrekken.’ Derksen beschrijft deze ontwikkeling ook in zijn nog te verschijnen boek (woensdag 29 april as.) ‘Iedereen een psychische aandoening’.
Voor de moderne ouder zelf valt het ook niet mee, zo blijkt uit ZEMBLA. Ouders zitten met de handen in het haar omdat ze niet meer weten hoe ze in deze tijd van overvloed, ontzuiling en anti-autoritair gedrag, iets van hun kind gedaan kunnen krijgen. Historisch pedagoog en journaliste Mirjam Schöttelndreier spreekt van opvoedverdwazing. ’Ik zie vragende ouders veranderen in smekende ouders.’
Bron: Zembla
